စံပယ္႐ုိင္း

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းစြန္းႏွင့္ အလားသ႑ာန္ တူေသာ

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ား

ယေန႔ထက္တိုင္ ေမြးပ်ံ႕ ေနရျခင္းမွာ

မိုးနတ္သမီးရဲ႕ သနားမွ်မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္ ။

ေျမနိမ့္ရာသီဖြား တစ္ေယာက္အတြက္

အထက္ပါ အိပ္မက္ ေန႔တာရွည္ေနျခင္းဟာ

အတိတ္တစ္ရာသီရဲ႕ အလင္းအခက္ တစ္ခုေၾကာင့္လို႔

ေတြးေတာမိပစ္ဖို႔ေတာင္

ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ၀ံ့မရဲ ႏိုင္လြန္းလွပါတယ္ ။

စံပယ္ပြင့္႐ိုင္း ကိုမွ ျမတ္ႏိုးပန္ဆင္၀ံ့သူ

မိုးနတ္သမီး အတြက္

အခါမလပ္ စိမ္းျမစိုေမွာင္ေနတဲ့

စံပယ္႐ံုကေလးရဲ႕ ရနံ႔ဟာ

အထက္ေကာင္းကင္ဆီကိုပဲ

ေရွး႐ႈေမႊးျမေနပါတယ္ ။

ေျပာင္းညံ့တဲ့ အခုအခံရွိေသာ

အကဲဆတ္တဲ့ အနာတရမ်ားရွိေသာ

မႏိုင္မနင္း အိပ္မက္မ်ားရွိေသာ

တခါတရံမွာ

မိုးနတ္သမီးအတြက္

သံသရာ မေၾကာက္တတ္ေသာ

စံပယ္ပင္႐ိုင္းကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ။

သစ္ပင္ပန္းမန္ တို႔ရဲ႕ မွီတည္ရာ

ေျမႀကီးႏွင့္ ေျမဆီမ်ား ခမ္းေျခာက္သြားလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း

ကမာၻေျမ ယခုထက္ စိမ္းလန္းလာလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း

ၾကယ္တာရာမ်ား ပိုမိုေတာက္ပလာလွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း

ကၽြန္ေတာ္ မမကို အလိုရွိေနပါတယ္ ။

အထူးသျဖင့္

ဒီကေန႔အထိ ေခါက္႐ိုးမက်ေသးတဲ့

သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းသားတစ္စံုေၾကာင့္ေပါ့ ။

ဗသားေခ်ာ

21June2011

1 Comments:

ေမာင္ေႏြသစ္ said...

စံပယ္အရိုင္းေတြနဲ႔
လွေနတဲ႔ ကဗ်ာ... :)

 
©2009 က+ဗ်ာ+လွည္း | by TNB