အပင္းဆို႔ေနတဲ့ေကာင္




အတန္တန္တားထားရက္နဲ႔
စည္းေပါက္သြားတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားကို
ညည္းက
(ညည္းရဲ႕) ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ အပင္းသြင္းခဲ့တယ္
မေထြးႏိုင္ မအန္ႏိုင္
အတိအက်ကိုပဲ မဟန္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ။

ေဟာဒီ ေျမာက္ဘက္မွာ
ေလသရမ္းေလးစြက္လို႔
မ်က္ေစာင္းေလးမ်ား ညပ္လာရင္ျဖင့္
အဘရဲ႕ ေဆးႀကိမ္လံုးကိုလည္း
ငါလံုးလံုးမမႈေပဘူး
စုန္းရွိမွ ရြာတည္လို႔ရေၾကးဆို
ငါ့ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ေတာင္ကုန္းကို
ရြာလံုးလံုးျပဳလို႔ရၿပီကြဲ႕ ။

အေတြးအျမင္ ျပတ္တာနဲ႔
ရင္ဘတ္ကိုေျပး ေျပးကပ္လာတဲ့
အို... ျပဳစားရက္သူႀကီးငဲ့
မျငင္းပါနဲ႔ကြယ္
ညည္းက ၀မ္းတြင္းစုန္းပါတဲ့
ညည္းမ်က္ေစာင္း ေတြက သက္ေသခံေနတယ္ေလ ။

ခုလည္း
အျပဳစားခံထားရမွန္းသိရက္နဲ႔
ညည္းေရွ႕မ်ားေရာက္ရင္
အပင္းသြင္းခံထားရတဲ့ ႏွလံုးသားကို
ဖုန္ေလး စတိသေဘာသုတ္
အဟုတ္ႀကီးမွတ္ေနတုန္းပဲ ။

ဗသားေခ်ာ

5 Comments:

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ဆို႔တတ္လိုက္တာဗ်ာ :)
ကဗ်ာေကာင္းသဗ်ိဳ႕ .....

Chit said...

၀မ္းတြင္းစုန္း တဲ့လား

ကိုရင္ညိန္း said...

ကြန္မန္႔ မရဘူး ဆိုလို မန္႔ၾကည့္တာ
ဟုတ္ပါ့မလား...
ကိုင္း..
ဟပ္ခ်ေလာင္း ..
အေဟးေဟး ...

ၿဖိဳးငယ္ said...

စုန္းျပဳတာ ခံေနရတာကို .. ၾကည့္လုပ္ဦးကိုယ့္ဆရာ

Apprenticeship said...

အင္း အဲဒီ စုန္းက အေတာ္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းတယ္ မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္...

 
©2009 က+ဗ်ာ+လွည္း | by TNB